iii~_N i [Y] a_>>[何よりも 何よりも ~~]<<_~iii

 

 

[SF] --Message-- Part 1
Author :: N i Y a ft. My_Hangeng
Paring ::  Siwon x Hangeng

 

 

 

---เบอร์ที่ไม่ได้รับ---

-ไม่มีเบอร์ใหม่-

 

.....
...
.
.
.

5 นาที ผ่านไป....

---ข้อความเข้า---

0 ข้อความ

หน้าตาน่ารักของคนจีนคนนึงดูไม่สบอารมณ์เป็นที่สุด ในมือนิ่มๆนั่นกำโทรศัพท์ไว้ตลอดเวลาตั้งแต่หลายชั่วโมงที่แล้ว  ใครน่ะหรอ? ฮันคยองเองครับ ฮันคยอง
ที่ผมหงุดหงิดอยู่เนี่ยเพราะไอ้หน้าหล่อคนนึงน่ะสิครับ มันพูดอะไรไว้แล้วไม่ทำตาม มันบอกว่าจะนั่งจับเวลาไว้ เท้าผมแตะแผ่นดินเกิดเมื่อไรมันจะโทรหาทันที

จนบัดนี้...มือถือผมมันก็ยังไร้ซึ่งวี่แววว่าจะถูกใช้งาน
ฮึ๋ย!! ตอนอยู่ที่สนามบินอ่ะ ผมรีบเปิดเครื่องและเอาแต่สนใจมือถือจน ตม. เค้าจะไม่ให้ผมเข้าประเทศตัวเองอยู่แล้วนะ

บอกว่าจะโทรมาทันทีไง นี่อะไร-*- นานแล้วนะ ไอ้ม้าหน้าหล่อ ลืมหรือไงฟะ อ๊ากกกก หงุดหงิด

ฮันคยองที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงกว้างขนาดคิงส์ไซต์ของโรงแรมสุดหรูแห่งกรุงปักกิ่ง พูดขู่ใส่มือถือแบบโมโหๆ(___*___) 
ชั้นให้โอกาสนายอีกครั้ง ชเว ซีวอน อีก 5 นาที... 5นาที เท่านั้น!! ถ้ายังไม่มีมาแม้แต่ข้อความ  ชั้นจะ....!

 

((Trrr...Trrr...))
เฮ๊ย! มันตายยาก มือบางรีบเปิดอ่านข้อความ
ได้ใจความว่า....

 

 ----  ดวงคนปีชวดในช่วงนี้สัปดาห์นี้ ท่านได้กลับมาเยี่ยมบ้านเกิด แต่ต้องห่างกับคนรัก
          การงานของท่านยังมีเรื่องให้เหน็ดเหนื่อย ดูแลสุขภาพด้วย  อย่าเครียด...หน้าจะโทรม =___= 

       ฮีนิม  (￣-￣)v  ----

 

เป็นฮีชอลนี่เอง เฮ้อ~~ ดูสิ มันต้องรอให้คนอื่นเค้าโทรมากับครบก่อน แล้วทำเป็นโรแมนติครอเป็นคนสุดท้ายรึไง -*-

"ฮันคยอง~ พรุ่งนี้มัสัมภาษณ์ของ SOHU ตอน 11 โมง รีบนอนนะ เดี๋ยวหน้าจะโทรมกว่านี้" เสียงจากผู้จัดการคิบอมมาเคาะประตูห้องของคนที่นั่งเพ้ออยู่คนเดียว พร้อมกับนัดแนะกำหนดการวันพรุ่งนี้

พี่คิบอมครับ ตอนนี้ผมดูโทรมขนาดนั้นเลยหรอครับ T_T เป็นเพราะไอ้บ้าซีวอน กลับไปเมื่อไรล่ะก็ไม่ต้องมาคิทแคทเลยด้วย

.......................
................
.........
...
.
.

ตี 1.....

ตี 1.45.....

ตี 2.20....

ตี 4.....

ร่างบางๆ ที่ซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม มือนุ่มเลื่อนเปิดปิดมือถือให้ไฟหน้าจอมันดับๆติดๆ อยู่อย่างนั้นมาทั้งคืน จนหมดความอดทนเลยโยนเจ้าเครื่องมือสื่อสารคู่ตัวนั้นไปที่โซฟาอย่างโกรธๆ

ไม่โทรมาก็ไม่ต้องโทรให้ตลอดเลยนะ ถึงโทรมาชั้นก็ไม่รับ ไอ้บ้าซีวอน!

ฮันคยองมองสิ่งที่เพิ่งโยนไปนิ่งๆ แล้วตัดสินใจลุกไปหยิบมันมาวางไว้ใกล้ๆมือเหมือนเดิม

--เผื่อจะโทรมาล่ะนะ--

เมื่อตัดใจที่จะเลิกถ่างตารอ ความง่วงก็มีชัยเหนือความคิดถึงในที่สุด(>///<) Z z.....

++++

++

+
 
".....เอาล่ะ คำถามสุดท้ายก็หมดลงแล้วนะครับ ขอบคุณมากครับหานเกิง ขอเก็บภาพอีกนิดนึงนะครับ"
"โอเค ครับ (^_____^)"

หลังการสัมภาษณ์ของนิตยสารและเวปไซต์ต่างๆในวันนี้หมดลง ฮันคยองที่เหนื่อยล้าจากการนั่งตอบคำถามทั้งวัน เดินเข้าห้องน้ำมาล้างหน้าล้างตา
เมื่อมองภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจก เห็นขอบตาตุ่ยๆ แล้วก็อดคาดโทษคนที่ทำให้เค้านอนไม่หลับมาทั้งคืน

ซีวอน.....นายทำให้ชั้น......คิดถึงนะ รู้บ้างรึป่าว

หลังจากนี้เค้าก็จะได้กลับไปพักอยู่ที่บ้านเป็นเวลา 2 อาทิตย์ ที่ต้องมาอยู่นานแบบนี้ก็เพราะต้องมาต่อวีซ่าหรอก

พุดถึงวีซ่า....เซ็งห่านจริงๆ เรื่องวีซ่าเนี่ย -*- เมื่อไรมันจะแก้ไขได้แบบถาวรซักที จะงกช่องทีวีไปเพื่อ....

เฮ้อ~...คิดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นอ่ะนะ เก็บกระเป๋ากลับบ้านไปกินเกี๊ยวฝีมือแม่ดีกว่า (^.^)

 

==============
.

.

.

"ฟู่...กลับมาแล้วคร้าบบบ~~ อ่า...ไรเดอร์! มานี่มา 555+" ทันทีที่ได้ยินเสียงนายน้อยที่ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน เจ้าไซบีเรียนสีเทาก็วิ่งกระดิกหางเข้ามาโดดใส่ให้ร่างบางอุ้มทันที


"ยินดีต้อนรับกลับบ้านจ้า อาเกิง" ฮันคยองปล่อยเจ้าไรเดอร์ลงกับพื้น ก่อนจะเดินมาสวมกอดคุณแม่ที่แสนคิดถึง


"คิดถึงหม๊าจังเลยครับ...." ฮันคยองยืนกอดแม่นิ่งๆ อยู่อย่างนั้น
ใบหน้าเนียนที่เริ่มรู้สึกร้อนๆ ยามก้าวผ่านประตูบ้านมาแล้วเห็นบรรยากาศคุ้นเคยที่เค้าไม่ได้สัมผัสมานาน ซุกซบอยู่กับไหล่บอบบางของผู้เป็นแม่

เค้าไม่ได้กอดแม่แบบนี้มานานเท่าไรแล้วนะ ไม่ได้กินข้าวฝีมือแม่มานานเท่าไร....
ถ้าเค้าไม่ได้ไปเกาหลี....เค้าจะได้กอดแม่แน่นๆแบบนี้ทุกวัน ได้กินข้าวฝีมือแม่ทุกมื้อ....
แต่ถ้าเค้าไม่ได้ไปเกาหลี ไม่ได้เป็นซุปเปอร์จูเนียร์ ก็คงจะไม่มีวันได้เจอ.......ซีวอน

น้ำตาแห่งความคิดถึงและห่วงหาพรั่งพรูออกจากดวงตาคู่สวย มือเล็กๆของคุณแม่ได้แต่ลูบหลังที่สั่นไหวนั้นเพื่อปลอบโยนเป็นเชิงบอกว่า

-ทำไมแม่จะไม่รู้ว่าลูกเหงาแค่ไหน ร้องออกมา ปล่อยมันออกมาเถอะนะอาเกิง-

"ฮึก...ผมคิดถึงหม๊า~ฮึก...คิดถึง...มาก..." เสียงพูดสั่นเครือดังออกมาจากไหล่บาง ไม่มีแล้วความเข็มแข็งที่พยายามแสดงเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น ร่างบางปล่อยน้ำตาให้ไหลอย่างไม่อาย
เพราะรู้ดีว่าไหล่เล็กๆของคนๆนี้ จะช่วยซึมซับน้ำตา และขจัดความเหงาเศร้าของเค้าได้


"จ้า~ๆ หม๊าก็คิดถึงอาเกิง" เธอปล่อยให้ลูกชายได้ระบายความรู้สึกซักครู่ เมื่อเห็นว่าไหล่นั่นหยุดสั่นแล้วจึงค่อยๆดันร่างบางออกให้เธอได้มองเห็นหน้าชัดๆ
สองมือเล็กประคองหน้าเรียวที่นองไปต้วยน้ำตาขึ้นมอง แล้วใช้ข้อนิ้วเกลี่ยรอบดวงตาแดงๆ พร้อมกับยิ้มให้


"ป่ะ  ไปกินข้าวดีกว่า หม๊าทำเกี๊ยว ข้าวผัด แล้วก็อย่างอื่นที่อาเกิงชอบไว้เต็มเลยนะ อีกซักพักป๊าคงจะกลับแล้ว ไปล้างหน้าล้างตาด้วยล่ะ โตป่านนี้แล้ว...ร้องไห้ ไม่อายไรเดอร์รึไง~~5555+"

โห...หม๊า...-*-เพิ่งจะซึ้งอ่ะ

ไม่มีที่ไหนที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายและปลอดภัยเท่าบ้าน
ไม่มีอาหารมื้อไหนที่จะอร่อยเท่ามื้อที่ทุกคนในครอบครัวนั่งกินกันอย่างพร้อมหน้า

คืนนี้เป็นอีกคืนที่ฮันคยองยิ้มและหัวเราะอย่างมีความสุขที่สุด ก็ได้กลับบ้านได้กินข้าวพร้อมหน้าทั้งครอบครัวนี่นะ
แล้วคืนนี้ก็เป็นอีกคืน ที่ร่างบางต้องนอนกอดมือถือจนหลับไป เพราะไม่สามารถฝืนร่างกายที่เหนื่อยล้าให้รอคอยอีกคนติดต่อมาอีกต่อไปได้

 

 

+++++++++++++++++++++++++

"พี่ซึง~~คืนให้ผมเถอะนะ นะๆ ผมต้องใช้จริงๆนะพี่ และผมจะไม่ใช้ในเวลางานแล้ว ผมสัญญา ๆ คืนให้ผมเหอะ"  ร่างสูงที่พักนี้ชอบทำตัวน่ารัก(เฮ๊ย!ไม่ใช่ละ-*-) กำลังเดินเกาะแข่งเกาะขาผู้จัดการประจำตัว
อ้อนขอให้คืนเจ้ามือถือสุดที่รักที่ถูกยึดมาหลายวันแล้วให้ตัวเองเสียที  ถ้าไม่มีมันแล้วผมจะติดต่อพี่ฮันยังไงละคร๊าบบบบ T^T

3 ทุ่มแล้ว!!

T_T ต้องโดนด่าแน่ๆ โดนบ่นยาวชัวร์ๆ....

ฮะ...

ฮะ.....

ฮ๊าด....ด....ชิ้ว!!

นั่นไง...!_ _"

ทำไมทำกับ ชเว ซีวอนอย่างนี้!!!(นี้...นี้...นี้--แอคโค่)

ซึงฮวานยืนมองคนที่นั่งขัดสมาธิกับพื้นสองมือทึ้งหัวทึ้งหูตัวเองอย่างคลุ้มคลั่ง
นี่ถ้าไม่ติดว่าตารางงานแน่นเอี๊ยดทุกวันตั้งแต่จันทร์ถึงเสาร์ ผมอยากส่งมันไปบำบัดซักพัก
เป็นผู้จัดการให้มันมาก็นาน ก็เชื่อฟังบ้างเป็นบางครั้ง แต่พ่อคุณชายเค้าจะขัดซะส่วนใหญ่ เบื่อมันจริงๆครับ
แล้วช่วงนี้ก็ชักเพี้ยน เดี๋ยวคลุ้มคลั่ง เดี๋ยวทึ้งหัว ไม่ก็ทำปากเบะปากยื่นเวลาไม่ได้ดั่งใจ

คนที่เหมือนจะรู้ตัวว่าโดนนินทาหันมามองคนที่ขัดใจเค้าแล้วทำปากยื่นใส่........นั่นไง ยังไม่ทันขาดคำ

เรื่องของเรื่องน่ะผมยึดมือถือเจ้านี่มาครับ แฟนๆซีวอนอย่าว่าผมใจร้ายนะ เพราะสาเหตุเนี่ยมันสมควรแก่การยึดอยู่
ผมเข้าใจว่าบ้านซีวอนมันรวย  ระหว่างที่รอเข้าฉาก อัดรายการหรือถ่ายแบบ  เวลาว่างน้อยนิดมันไม่ปล่อยให้เหลือ
โทรออกไม่ก็ส่งข้อความตลอด....ไม่รู้มีเรื่องอะไรให้เล่าหนักหนา ส่งๆๆๆ ส่งมันเข้าไป แล้วจะส่งไปหาใครได้อีกล่ะครับ นอกจากฮันคยองสุดที่รักของมันนั่นแหละ
ผู้จัดการที่ใจดีอย่างผมคงไม่ไปขัดความสุขซีวอนหรอกครับ ถ้ามันไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้.....

v

v

v

กองถ่าย Legend of Hyang Dan 
ระหว่างที่ผู้กำกับกำลังซักซ้อมคิวอยู่ มือถือมันก็ดัง... (ครั้งที่ 1)

เข้าฉากขี่ม้าลุยป่าไผ่ พ่อคุณก็อีก... (ครั้งที่ 2)

ช่วงพักกอง ไปหลบอยู่หลืบไหนก็ไม่รู้ สต๊าฟหากันก็ไม่เจอ ผมเดินตามหาไปเจอมันนอนอยุ่ข้างกอไผ่พิมพ์ข้อความติ๊กๆๆๆ...หัวเราะคิกคักหน้าตาดูมีความสุขมากกกกก.....
ไม่ได้รู้เวลาเลยไอ้นี่ -*-.... (ครั้งที่ 3)

มันไม่ใช่แค่นี้....

ห้องส่ง Kiss the Radio~*
เวลาสี่ทุ่ม เริ่มออกอากาศ พอไฟออนแอร์เปิดปุ๊บ เสียงเรียกเข้าเพลงชินจังมันก็ดังขึ้นมา ผมเห็นลีทึกด่าทางสายตาแล้วนะ
แต่เหมือนจะไม่สะทกสะท้าน กดรับหน้าตาเฉย..... (ครั้งที่ 4)

ช่วงที่เปิดเพลงสต๊าฟเรียกถ่ายรูปรวมประจำวันนี้ ไม่มีเสียงมือถือดังครับ....แต่ซีวอนทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก
ควักมือถือออกมากดโทรออกหน้าตาเฉยไม่สนใจช้าวบ้านเค้าเลย โดนรุมด่าทางสายตายังไม่รู้สึก..... (ครั้งสุดท้าย.....)
^

^

^

"ซีวอน...ขอมือถือนายหน่อย" ซีวอนยื่นให้อย่างงงๆว่า พี่ซึงจาเอาไปทำอะไร พอเจ้าตัวทำลายสมาธิมาอยู่ในมือ ซึงฮวานจัดการปิดเครื่องเก็บใส่กระเป๋าตัวเองทันที

"โหย~~ไรเนี่ย ไม่เห็นต้องถึงกับยึดเลยนะครับพี่ แค่ผมส่งข้อความกับโทรหาพี่ฮันนิดๆหน่อยๆ แค่นี้!" ซีวอนทำหน้าบู้ (น่ารัก >///<) เหมือนเด็กดื้อโดนขัดใจอย่างไรอย่างนั้น


"แค่นี้!! แน่ใจนะว่าแค่นี้ของนายน่ะ มันไม่สมควรเลยที่พี่จะยึดมือถือนาย -*-" ไอ้หน้าหล่อข้างหน้าผมมันพยักหน้าหงึกๆ แล้วทำตาละห้อย ผมล่ะอยากเอามือถือแพงๆเครื่องนี้เขกหัวมันจริงๆ

"....ไปทำงานได้แล้วไป" 

หลังจากที่ใช่ลูกอ้อนไม่สำเร็จ ซีวอนก็ต้องคอตกกลับไปยืนโพสท่าให้ตากล้องถ่ายไปเรื่อยๆ พออยู่หน้ากล้องวิญญาณนายแบบก็เข้าสิงทันที
หน้าที่เป็นหมาหงอยเมื่อครู่ ถูกปั้นให้เต็มคาริสม่าแห่งหนุ่มหล่อ เป็นสีหน้าที่เจ้าของคิดว่า....

ชเว ซีวอน...หล่อที่สุดในโลกแล้ว! มุมไหนก็หล่อ! ซ้ายก็หล่อ! ขวาก็หล่อ!  ยิ่งทำหน้าเจ้าเล่ห์....ยิ่งหล่อ!!! 
คิดไปพลางก็เปลี่ยนท่าทางไปเรื่อย จนการถ่ายแบบให้กับชุดสูทยี่ห้อหรูเสร็จสิ้นลง

"เหนื่อยชะมัดเลย~.....ฮ้าว....ว =0= ~"  กว่าจะถ่ายแบบเสร็จก็ดึกมากแล้ว พอขึ้นรถที่มารอรับกลับบ้านได้ปุ๊บ ร่างสูงก็ปรับเบาะที่นั่งให้เอนราบที่สุดเท่าที่จะเอนได้แล้วบิดขี้เกียจไปมา
ปากบางเอาแต่พึมพัมว่า 'เฮ้อ....~เหนื่อย ๆ คิดถึงพี่ฮัน อยากนอน อยากโน่นอยากนี่...'  ในระหว่างที่ผู้จัดการซึงฮวานเริ่มบอกตารางงานของวันพรุ่งนี้
ร่างสูงเลื่อนหมวกให้ปิดหน้าแล้วนอนนิ่งๆ เพื่อผ่อนคลายร่างกายที่เหนื่อยล้า 

ทำไมงานมันเยอะอย่างงี้!! แต่คนมันหน้าตาดีก็งี้อ่ะ (-*-) ขนาดพรุ่งนี้เป็นวันอาทิตย์ก็ไม่ได้หยุดพัก เฮ้อ...~อยากไปเดทกับพี่ฮันจัง
แต่ทำไมต้องไปจีนพรุ่งนี้ด้วยอ่ะ ยิ่งไม่ค่อยได้เจอกันอยู่ พรุ่งนี้เช้าไปหาที่หอดีกว่า


"ต้องโทรไปบอกก่อน....-*- เอิ่ม....มือถือ.... " พอนึกขึ้นได้ว่าโดนยึดไปแล้ว ก็ได้แต่นั่งทำหน้าบูดปากบ่นขมุบขมิบอยู่คนเดียว

รถตู้ของบริษัทจอดลงหน้าบ้านหลังใหญ่ที่บ่งบอกฐานะของเจ้าของบ้านได้ดี ซีวอนก้าวลงจากรถแล้วหันมาถามซึงฮวานเพื่อความแน่ใจ


"พี่จะไม่คืนผมจริงๆหรอ?? แค่ที่บ้านก็ให้ใช้ไม่ได้หรอ?"


"ไม่....จะดัดนิสัย พี่ไปล่ะ พรุ่งนี้บ่ายสามจะมารับ"
ซีวอนได้แต่ทำหน้าหงิก ก่อนจะเดินบ่นเข้าบ้านไป ถ้าเค้าจำเบอร์พี่ฮันได็ก็ดีเดะทุกทีมือถือมันจำแทนนี่หว่า


"คุณแม่...กลับมาแล้วครับ ทำไมยังไม่นอนล่ะครับ" ร่างสูงเดินมานั่งข้างๆมารดาที่รอเค้าอยู่บนโซฟาตัวกว้าง


"คือ...แม่ลืมบอกลูกว่าพรุ่งนี้มีกิจกรรมที่โบสถ์ถึงช่วงเย็นๆโน่นน่ะลูก พรุ่งนี้ซีวอนมีงานรึป่าวจ๊ะ ถ้ายังไงเตรียมตัวแต่เช้าด้วยนะลูก"
คำบอกเล่าของคุณแม่คนสวยทำเอาลูกชายห่อเหี่ยวในใจ
วันอาทิตย์ก็ไม่ได้พัก เรื่องไปโบสถ์น่ะไม่เกี่ยงอยู่แล้ว แต่ก็ไม่ได้เจอพี่ฮันมาหลายวันแล้วอ่ะ จะไปส่งก็ดันมีงาน
แล้วอีกไม่รู้กี่วันถึงจะได้เห็นหน้าสุดที่รักขอผมอีก จะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ T____T

คนหล่อทรมาน!!!!!!

++++++

++++

++

+

กิจกรรมของโบสถ์ที่ครอบครัวซีวอนมาเป็นประจำดำเนินมาตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ได้เวลาที่ร่างสูงต้องไปทำงานเสียที
ซึงฮวานเมื่อรู้ว่าซีวอนอยู่ที่นี่ก็เลยมารอรับก่อนเวลา

สามโมงครึ่ง!! O__o
ใกล้เวลาพี่ฮันจะขึ้นเครื่องแล้ว อ๊ากกกกกกกก!!!!!
ทำยังไงดีเนี่ย ไม่ได้ยินเสียงน้องนางดั่งพี่จะขาดใจ T^T
พี่ซึงใจร้าย ใจคอจะไม่ให้แฟนเค้าล่ำรากันเลยรึไงเนี่ย...

ระหว่างที่ฟูมฟายในโชคชะตาอันรันทดตาคมก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าของผู้จัดการที่ฝากเค้าไว้เพราะไปเข้าห้องน้ำ
หน้าที่เหมือนม้าอดข้าวกระดี๊กระด๊าขึ้นมาทันที ซีวอนเปิดกระเป๋ารื้อหามือถือซะของกระจุยกะจาย
พอได้ของรักกลับมาอยู่ในมือซีวอนกดเบอร์โทรออกหาฮันคยองทันที

อ้าว....เวร แบตจะหมด -*- เบอร์ ๆ ๆ ๆ 

นิ้วเรียวรีบกดดูเบอร์ของฮันคยอง ซีวอนควานหาปากกาจนเจอแล้วลอกมันลงบนฝ่ามือให้เร็วที่สุดก่อนที่เครื่องจะดับ
เมื่อเห็นซึงฮวานกำลังเดินตรงมาทางนี้ ก็รีบยัดทุกอย่างกลับเข้าไปเหมือนเดิม
สภาพกระเป๋าที่ออกจะเละเทะต่างจากเดิมอยู่ซักหน่อย ทำให้เจ้าของหันไปมองคนที่รับฝากเมื่อซักครู่
ซีวอนในชุดคลุมสีขาวที่ต้องใส่ขึ้นร้องเพลงนั่งทำหน้าปั้นจิ้มปั้นเจ๋อเหมือนไม่รู้เรื่อง ว่าแล้วก็รีบขอตัวไปเปลี่ยนชุด

.

.

.

ฮ่า ๆ ๆ~ ได้โอกาส!!

"คุณพ่อครับ คือ...ผมขอใช้โทรศัพท์ของโบสถ์หน่อยนะครับ"  บาทหลวงรูปร่างอ้วนกลมดูใจดียิ้มให้ซีวอนพร้อมพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต

ทันทีที่มือหนาจับหูโทรศัพท์ได้แทบน้ำตาซึมอยากจะกู่ร้องให้ก้องโลกว่าจะได้โทรหาพี่ฮันแล้ว!!
.
.
"ฮัลโหล...คิดถึงจังเลยครับที่รัก...." 

- นั่นใครน่ะ?? แล้วเรียกใครที่รัก-*- -

"พี่ฮันอ่า~~ผมเอง...ไม่เจอแป๊บเดียวแค่นี้ก็จำเสียงไม่ได้ น้อยใจแล้วด้วย...-@-"

- คนที่จะน้อยใจน่ะเป็นนายหรอ?......ไหนบอกว่าจะมาส่งไง.....ให้ชั้นรออยู่ได้....จะโทรมาหรือข้อความก็ไม่มีซักนิด..... -

น้ำเสียงเง้างอนจากปลายสายที่ดูเศร้าลงอย่างชัดเจน ทำให้ซีวอนร้อนรนขึ้นมาทันที

"ผะ...ผมขอโทษนะ....ผมติดงานที่โบสถ์กับคุณพ่อคุณแม่ แล้วตอนบ่ายก็มีถ่ายละครเพิ่มอีก พี่ซึงไม่ยอมให้ไปไหนเลย" 
...ไม่ให้ใช้มือถือด้วย ของของเราเองแท้ๆ T^Tคิดแล้วเศร้า...

"อยากเจอพี่จะแย่....คิดถึงพี่จะแย่อยู่แล้ว...."  น้ำเสียงนุ่มที่เอื้อนเอ่ยเต็มไปด้วยความรู้สึกจากใจ

- ชั้น....ก็คิดถึงนายเหมือนกันน่ะแหละ - 

เดาได้เลยว่าตอนที่พูดคำนี้ออกมาหน้าฮันคยองจะแดงขนาดไหน (-////-)
มีอะไรต่ออะไรที่อยากจะคุยกันอีกตั้งมากมายแต่ติดตรงที่ได้ยินเสียงผู้จัดการเร่งให้รีบๆ เลยต้องตัดใจขอวางสายก่อนที่จะโดนลากไปทำงานต่อ

"เดินทางดีดีนะครับ เนี่ยผมจับเวลาไว้แล้วด้วย พอลงเครื่องบุ๊บ!! จะโทรไปปั๊บ!! .........รักคนจีนนะครับ.....แล้ว....." 

ซีวอนเว้นช่วงรอให้คนน่ารักที่อยู่ปลายสายต่อประโยคให้สมบูรณ์ แล้วแอบได้ยินเสียงสูดหายใจก่อนคำพูดน่ารักๆจะส่งกลับมาแบบกล้อมแกล้มให้ร่างสูงได้ชุ่มชื่นหัวใจไปอีกหลายวัน

.

.

.

.

- .....คนจีนก็รักคนเกาหลีเหมือนกัน..... - 


เสียงที่ส่งมาเหมือนจะแผ่วเบาสำหรับคนอื่นแต่สำหรับ 'คนเกาหลี' คนนี้มันดังลั่นไปสามบ้านแปดบ้านแล้ว (^,________,^)

บาทหลวงร่างท้วมมองภาพของชายหนุ่มที่ตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก มือเขี่ยไปเขี่ยมาอยู่แถวโต๊ะวางโทรศัพท์ ใบหน้าคมปรากฎรอยยิ้มกว้างจนตาหยีอย่างน่าเอ็นดู แล้วก็ได้แต่สวดขอพรต่อพระผู้เป็นเจ้าให้ความรักของคนทั้งสองราบรื่นและสมหวัง.....

 

~~ขอพระผู้เป็นเจ้าโอบอุ้มความรักของคนทั้งสองไว้ด้วยพระหัตถ์ของพระองค์ด้วยเถอะ.....อาเมน~~

 

TBC.

 

 

==============================================

 

 

คึคึคึ....

คิดอยู่นานว่าจะเอาลงบล็อกดีมั้ย แต่ก็ลงในบ้านไปละ
มันยังไม่จบหรอก เหอๆๆ เหลืออีกตอนนึงแต่งใกล้จบเต็มที
แต่งไปขี้เกียจไป...กรูเบื่อตัวเองชิบ -*-
แต่งเรื่องนี้ได้ซักแป๊บ.....ฟีลก็จะมอดลง...และไปหยิบเรื่องอื่นมาแต่งแทน...


สันดานค่อนข้างเลว (อิส้มด่ามา)

แง๊!!!!!!! ไม่ได้เอาฮันวอนมาต้องอาศัยโน๊ตบุ๊คเพื่อนโบทีแสนดี
รัก ชอบ ชื่นชม หรือ มันติดขัดตรงไหนก็วิจารณ์กันได้เต็มที่นะค๊าบบบ ^3^
อยากอ่านเม้นอ่ะ (มันจะมีเม้นทวงมั้ยวะ =____=)